सायकलची ती पडलिंग अन् कर्करोगावर मात... ३५ वर्षे 'माऊली'सारख्या                  जपणाऱ्या दीपिका मॅडमचा अश्रूभरा निरोप!

भारतीय कृषी विद्यालय अँड ज्युनिअर कॉलेज ,झिंगाबाई टाकली 

एन७ न्यूज व्हॉइस | नागपूर:

आयुष्यात वादळे प्रत्येकाच्याच येतात, पण काही माणसे अशी असतात जी वादळाच्या छाताडावर पाय देऊन उभी राहतात आणि इतरांच्या अंधारलेल्या आयुष्यात प्रकाशाची वात बनतात. शिक्षिका दीपिका देवेंद्र ढोबळे (तुपकर) मॅडम यांची गोष्ट ऐकली की गळा भरून येतो आणि आपोआप हात जोडले जातात.

३ ऑगस्ट २०२६ चा तो दिवस... भारतीय कृषी विद्यालय व ज्युनिअर कॉलेज (झिंगाबाई टाकळी) चा तो हॉल नेहमी मुलांच्या किलबिलाटाने गजगायचा. पण आज तिथे एक विचित्र शांतता होती... प्रत्येकाची नजर शोधत होती आपल्या लाडक्या मॅडमला. गेल्या ३५ वर्षांपासून कित्येक मुलांचे आयुष्य घडवणाऱ्या दीपिका मॅडमचा आज निरोप समारंभ होता!

गांधीबाग ते शाळा... पावसात भिजणारे शरीर अन् सायकलची ती घंटा

१९९१ सालची गोष्ट... तासिका तत्त्वावर अत्यंत कमी मानधनावर त्यांनी शिकवायला सुरुवात केली. पैसा कमी होता, पण शिकवण्याची भूक अथांग होती! कडक उन्हाळा असो, मुसळधार पाऊस असो की अंगाचा थरकाप उडवणारी थंडी— गांधीबाग ते झिंगाबाई टाकळी हे कित्येक किलोमीटरचे अंतर त्या रोज आपल्या साध्या सायकलने पार करायच्या.

कधी साखळी निसटायची, कधी पाय दुखायचे, पायाला फोड यायचे... पण शाळेच्या गेटवर पोहोचताच मुलांचा चेहरा पाहिला की मॅडमचा सगळा थकवा कुठल्या कुठे पळून जायचा. १९९४ मध्ये त्या कायमस्वरूपी सेवेत आल्या. त्या फक्त वर्गात गणिते किंवा धडे शिकवत नव्हत्या, तर गरिबातील गरीब मुलालाही आपल्या पोटच्या लेकरासारखी माया द्यायच्या.

२००९ चा तो भयानक फोन अन् डॉक्टरांचे शब्द... 'कॅन्सर!'

सगळं काही व्यवस्थित सुरू असताना २००९ मध्ये नियतीने असा काही खेळ खेळला की कोणाचेही काळीज पिळवटून निघावे. डॉक्टरांनी सांगितले— "मॅडमला कॅन्सर झाला आहे."

कुटुंब हादरले, सहकारी हळहळले. कीमोथेरपीचे ते असह्य होणारे चटके, अंगातील संपूर्ण ताकद निघून जाणे, डोक्यावरचे केस गळणे... साध्या माणसाने अंथरूण धरले असते. पण आपल्या दीपिका मॅडम वेगळ्याच मातीच्या बनल्या होत्या! आरशात स्वतःचे केस गळलेले रूप पाहताना त्या रडल्या असतील, पण त्यांनी हार मानली नाही.

क्युमोचा त्रास सहन करत, वेदनेने शरीर तुटत असतानाही त्यांच्या ओठांवर एकच शब्द असायचा— "मला शाळेत जायचंय, माझी मुलं माझी वाट पाहत आहेत!" त्यांनी कर्करोगासारख्या राक्षसाला आपल्या जिद्दीने लोळवले आणि पुन्हा एकदा हातात खडू धरून वर्गात उभ्या राहिल्या! त्यांच्या या अद्भूत संघर्षाला सलाम करत २०१९ मध्ये त्यांना 'पर्यवेक्षिका' (Supervisor) करण्यात आले.

अध्यक्ष बाळासाहेब पन्नासेंनी डोक्यावर हात ठेवला... अन् हॉलमध्ये हुंदका उमटला!

सोहळ्याच्या दिवशी जेव्हा संस्थेचे अध्यक्ष श्री. बाळासाहेब पन्नासे यांनी दीपिका मॅडमच्या डोक्यावर वडिलांसारखा मायेचा हात ठेवून शाल व सन्मानचिन्ह दिले, तेव्हा संपूर्ण हॉल टाळ्यांनी दुमदुमून गेला. पण त्या टाळ्यांसोबतच उपस्थित अनेक शिक्षकांचे आणि माजी विद्यार्थ्यांचे डोळे पाणावले होते.

एका माजी विद्यार्थ्याने माईक हातात घेतला, त्याचा आवाज थरथरत होता... "मॅडम, घरची परिस्थिती वाईट असताना तुम्ही दिलेला तो धीर आणि पाठीवरून फिरवलेला हात मी आयुष्यभरात कधीच विसरू शकत नाही." एवढे बोलून तो रडू लागला, अन् तिथे बसलेल्या प्रत्येक पालकाचा आणि शिक्षकाचा डोळा ओला झाला.

सत्काराला उत्तर देताना मॅडमच्या स्वतःच्या डोळ्यांतूनही अश्रू घळघळा वाहिले. थरथरत्या हाताने त्यांनी स्वतः लिहिलेली कविता वाचून दाखवली:

"आयुष्यात संकटे कितीही मोठी येऊ देत, जिद्द कधी सोडू नका... नियतीने कितीही सोसाट्याचा वारा आणला, तरी आपल्या आतला आत्मविश्वासाचा दिवा विझू देऊ नका. प्रत्येक दिवस हा देवाचा आशीर्वाद समजून आनंदाने जगा!"

अमर राहील हा मायेचा 'दीप'!

या भावूक प्रसंगी संस्थेचे सचिव राकेश पन्नासे, कोषाध्यक्ष प्रज्ञा पन्नासे, संचालक तीर्थराज पन्नासे, प्राचार्य अर्चना पन्नासे, माजी मुख्याध्यापक लीलाधर डाफ, प्रमुख पाहुण्या शारदा डाफ व अलका भोयर, मुख्याध्यापिका रंजना पेंदाम, सूत्रसंचालक मनोज महल्ले, आभार मानणारे विनोद पवार यांच्यासह सर्वांचेच मन भरून आले होते.

सोहळा संपला, लाईट्स बंद झाल्या, लोक आपापल्या घरी गेले... पण शाळेच्या त्या कॉरिडोअरमध्ये दीपिका मॅडमच्या सायकलची ती मंद घंटा, वर्गातील त्यांचा तो मायेचा स्पर्श आणि मुलांवर केलेले असीम संस्कार कायमचे अमर राहतील.

दीपिका मॅडम... तुमच्या या ३५ वर्षांच्या तपश्चर्येला आणि आईसारख्या मायेला संपूर्ण नागपूरचा साष्टांग प्रणाम!

Pedaling Through Struggles and Overcoming Cancer: A Tearful Farewell to Deepika Ma'am, Who Nurtured Thousands Like a Mother!

N7 News Voice | Nagpur:

Storms visit everyone's life, but a rare few stand tall against the gales, transforming their own lives into a beacon of hope for others. The inspiring journey of teacher Mrs. Deepika Devendra Dhoble (Tupker) is one such story—a tale so deeply moving that it commands respect and brings a lump to one's throat.

On August 3, 2026, the main hall of Bharatiya Krushi Vidyalaya & Junior College, Zingabai Takli, usually alive with the cheerful chatter of students, felt unusually still. A quiet, emotional atmosphere hung over the crowd as everyone looked around for their beloved teacher. After 35 long years of shaping young minds, today was Deepika Ma'am's retirement farewell.

From Gandhibagh to School: A Bicycle Bell and Rain-Soaked Days

It all began in 1991, when she started teaching on a clock-hour basis for a meager stipend. Money was scarce, but her passion for teaching was limitless. Rain, scorching summer heat, or bone-chilling winter mornings—nothing stopped her from making the long, strenuous journey on her simple bicycle from Gandhibagh to Zingabai Takli every single day.

There were days when the bike chain snapped, her legs ached, or blisters formed on her feet. Yet, the moment she reached the school gate and saw the smiling faces of her students, every bit of fatigue dissolved into thin air. In 1994, her service was made permanent. She didn't just teach lessons from textbooks; she showered every child—no matter how underprivileged—with the unconditional warmth of a mother.

The Dreaded News of 2009: "It's Cancer!"

Life was moving along smoothly until fate struck a devastating blow in 2009. Doctors delivered a heartbreaking diagnosis: Cancer.

Her family was shaken, and her colleagues wept in despair. Painful chemotherapy sessions, waning physical strength, and hair loss—anyone else might have surrendered to the bed. But Deepika Ma'am was carved out of stronger resilience. Though tears may have fallen when she faced the mirror, she refused to let her spirit break.

Even while enduring the severe agony of chemo, with her body aching, her thoughts remained anchored to one place: "I need to go to school; my children are waiting for me!" With sheer willpower, she defeated the dreadful illness, returning to the classroom with a piece of chalk in hand. Honoring her remarkable courage and dedication, she was promoted to the position of Supervisor in 2019.

A Blessing Hand on Her Head and a Room Full of Choked Emotions

During the farewell ceremony, when the Society's President, Mr. Balasaheb Pannase, placed a fatherly hand of blessing on her head and honored her with a traditional shawl and memento, thunderous applause filled the hall. Yet beneath the applause, a wave of muffled sobs echoed through the audience as teachers and former students wiped away tears.

An alumnus stepped up to the microphone, his voice trembling: "Ma'am, when my family was going through the toughest financial hardship, the comfort you gave me and that reassuring pat on my back are things I will never forget in this lifetime." As he broke down, there wasn't a dry eye left among the parents and teachers present.

Responding to the honor, tears flowed freely down Deepika Ma'am's face as well. With hands trembling slightly, she recited a poem she had written herself, leaving the hall spellbound:

"No matter how immense the hardships in life, never lose your resolve... No matter how fiercely the storm blows, never let the flame of self-confidence flicker out within you. Live every single day with gratitude and positivity as a gift from above!"

An Immortal Light of Compassion

In those tender moments, Secretary Rakesh Pannase, Treasurer Pragya Pannase, Director Tirthraj Pannase, Principal Archana Pannase, former Headmaster Liladhar Dhaf, chief guests Sharda Dhaf and Alka Bhoyar, Headmistress Ranjana Pendam, anchor Manoj Mahalle, and Vinod Pawar (who delivered the vote of thanks) were all deeply moved.

The ceremony drew to a close, the lights dimmed, and everyone headed home. Yet, in those school corridors, the faint ring of Deepika Ma'am's bicycle bell, her gentle touch of affection in the classrooms, and the timeless values she instilled in thousands of children will remain immortal.

Deepika Ma'am... all of Nagpur bows down in heartfelt reverence to your 35 years of selfless dedication and motherly care!